En daar sta je dan op de dag voor kerst op Schiphol, met z’n vieren en allemaal een koffer met wat zomer- en winterkleren, boek en laptop, wat speelgoed en dat is het voor de komende weken.

Het huis was een grote verrassing. We wisten dat Hugo voor het meubilair, vloerbedekking en gordijnen had gezorgd zodat een en ander al in huis stond maar de rest van de familie en vriendenclub hadden het huis aangekleed, bedden opgemaakt, dekbedden, handdoeken, servies, bestek in de kast, boeken en spelletjes, kortom alles aanwezig en gezellig gemaakt. Als klap op de vuurpijl een versierde kerstboom, overal waxinelichtjes en vele kerstpakketten, soep, quiche etc. zodat we voorlopig geen zorgen hadden over inkopen doen (alles zit hier toch dicht een paar dagen met kerst….). Echt zo’n ongelooflijk warm welkom.

De kerst zijn we natuurlijk overdonderd met allerlei familiefestijnen, welcome back! Maar ook leuk om aan te laten leunen en weer ’s kerst op z’n Hollands te vieren.

Het idiote is dat je emoties wel heen en weer gieren. Eigenlijk wil je heel blij zijn met al deze prachtige spullen en alles wat er geregeld is maar regelmatig voel je toch een brok in de keel en de tranen branden, heen en weer geslingerd tussen happiness en verdriet om het afscheid van Nieuw Zeeland. Don’t look back maar kijk vooruit!

Gelukkig was het twee weken kerstvakantie, voor ons een heerlijke tijd om te wennen, rustig te starten en ook Mats en Sunne hun tijd te geven.

En toen kwam Britte al! Heerlijk weerzien om met elkaar nu in dit huis in Dieren te zijn en te wonen.

Mats is gestart in 3 Atheneum in Zutphen en moet bikkelen dit jaar, behoorlijke achterstand op sommige vakken en alhoewel zijn Nederlands prima is, zijn de vakinhoudelijke termen toch echt abacadabra voor hem. Hij heeft een leuk stel schoolgenoten om zich heen en geniet verder weer van het Hollandse leven.

Sunne heeft meer moeite. De hele dag Nederlands praten en begrijpen, vermoeit haar erg en ook zij heeft een behoorlijke achterstand wat rustig door de school wordt opgepakt. Ook meteen al weer een stel vriendinnen om haar heen en al 2 verzorgponies zodat zij haar paardenliefde ook hier kan doorzetten. Ze mist Nieuw Zeeland en haar vrienden daar wel erg. Ook al geniet ze hier van fijne Hollandse gewoonten en het gemak van even op de fiets springen, het zelfstandige leventje.

Britte is echt op vakantie, bezoekt vrienden en familie en geniet met volle teugen van alle leuke dingen van Nederland. Het afscheid volgende week zal niet gemakkelijk zijn maar ze verheugt zich ook enorm op haar studie, het studentleven in Dunedin (NZ) en haar vriend Jim natuurlijk.

Het voelt soms heel onwerkelijk maar ook weer zo gewoon om hier weer te zijn.

Heerlijk even afkicken van Nieuw-Zeeland en opladen voor Nederland. Een fantastisch concept (5,5 jaar geleden deden we het ook) en deze 10 dagen relaxen op Bali was super. Een heerlijk resort, niks hoeft, lekker zwemmen, eten, lezen, luieren, snorkelen en een paar leuke dagtrips naar een Safaripark en toeristische bestemmingen.

Britte hadden we in Christchurch gedag gezegd, zij besloot met Kerst en de zomervakantie in Nieuw Zeeland te blijven, lekker kamperen met vrienden, begin januari vliegt zij naar Nederland. Dus het afscheid was gelukkig maar voor 3 weken.

In Bali lekker Nieuw Zeeland achter ons gelaten, wat kun je dan toch moe zijn van al die emoties, rollercoaster vol gevoelens en het vele regelen en de pittige beslissingen die we moesten nemen de afgelopen maanden.

Toch gierde de adrenaline weer even door ons lijf toen we op 23 December hoorden dat Christchurch weer een paar grote schokken te verduren had, en dat met onze Britte daar in de stad. Bah dan zit je echt niet lekker hoor. Ook bleek dat Mats zijn vinger gebroken had tijdens de snorkeltrip de dag ervoor, dus Hugo en Mats nog naar de 1^e hulp, gelukkig alleen ingetaped en een mitella en niet zoveel pijn meer.

Afin, uiteindelijk ’s avonds in het vliegtuig, op weg naar Nederland, om daar net voor de Kerst aan te komen.

En dan is het zomaar een dikke 2 maanden verder en is er veel gebeurd. Onze weblog ziet er zo vreselijk onduidelijk uit dat ik ook niet veel zin had wat te schrijven, foto’s wordt al helemaal niks en ik heb gemerkt dat via Facebook korte updates ook handig zijn.

November: Hugo is in Nederland om ons gehuurde huis (jaren 30, lekker sfeervol en vrije achtertuin maar onooglijke keuken en badkamer) te schilderen, poetsen en hier en daar kasten, bedden, banken etc. te lenen en op te halen. Veel gesjouw en geregeld en ondertussen was hij ook druk met netwerkgesprekken om aan te geven dat hij in januari weer in Nederland is.

Voor Hugo’s vertrek hadden we alle spullen die niet te kapot of vies waren naar een veiling in Nelson gebracht. Je krijgt maar de helft maar goed het is veel gemakkelijk als je een grote bulk hebt zoals wij. Aan de Nieuw Zeelandse kant was ik dus druk met afbouwen. Laatste spulletjes uitsorteren. 30 dozen waren erover met wat babyspullen, veel oude foto’s en schilderijen, piano, secretaire, kortom spulletjes die we graag weer naar Nederland meenemen. Verhuizing regelen, alle contracten etc. opzeggen en wijzigen, ondertussen ook voor Britte veel regelen voor haar aanmelding universiteit, studiefinanciering, verzekering etc. Britte had ondertussen haar examens en Mats en Sunne hun laatste weken school. Vooral bij Sunne gierden de emoties, wil Nelson niet verlaten, voor de 2^e keer in een jaar vrienden achterlaten, nieuwe school starten enzovoort. Het kind heeft het er erg moeilijk mee (gehad).

Begin december was Hugo weer terug. En eindelijk het goede bericht dat AMI onze verzekeringsmaatschappij, onze inboedel ging uitbetalen. Hehe, 10 maanden later! Ook dit moest halsoverkop nog getekend, naar de bank etc.etc maar goed we konden in elk geval de vliegtickets nu kopen! Met z’n vijven de laatste week in Nelson doorgebracht, zo’n prachtig paradijsje. Afscheid van onze Hollandse vrienden daar, kinderen ook hun vrienden gedag gezegd en toen met 2 auto’s (nog niet verkocht verdorie) naar Christchurch. Een overnachting gemaakt in Hamner Springs, fantastische hot springs en een mooie pauze op weg naar Christchurch. Vrijdag in Christchurch de auto’s bij de veiling verkocht. Vrijdag Sunne nog halsoverkop naar Ashburton gereden om afscheid te nemen van Louie, haar lievelingspony, 2 uur rijden… Zaterdagmiddag had Sunne een afscheidsfeestje in de paddock met haar paardenvriendinnen en haar ponies in Sumner en wij hadden een afscheidsborrel in het mooie Sumner, wat hebben we daar toch 5 fijne jaren doorgebracht, wat een superdorp en lieve mensen. Zaterdagavond Britte’s verjaardag (18!!) gevierd bij Jim’s familie, heel gezellig met Kiwi-barbeque en zwembad, fantastisch.  Zondag nog een laatste Dutch Meet & Greet door ons georganiseerd en afscheid van de Hollanders, tjonge ook een hele club die we daar kennen onderhand. Al met al zag ik erg op tegen al deze dagen, we waren allemaal bekaf en al dat afscheid nemen: partir est mourir un peu.

We hebben prachtige jaren in Nieuw Zeeland gehad en eerlijk is eerlijk, we waren liever gebleven als het voor het werk en de financiën had gekund. Het liep anders, jammer, maar die ervaring voor ons allemaal steken we mooi in onze zak!

Bijgaand een trailer van de documentaire over de aardbevingen in Christchurch. Het raakt me diep, erg diep. Al die paniek, dat geren door de stad, huilende mensen, overal, veel beelden komen terug, flashbacks.  De muziek is van Tiki Taane, Nieuw Zeelandse muzikant, prachtig. Toevallig zit in de trailer een stukje van Sunne’s klas, dat de kinderen allemaal onder de tafels duiken. In feite opgenomen voor het Nederlands Jeugdjournaal maar blijkbaar overgenomen. Bijzonder, zo werd geoefend maar helaas hebben ze het vaak in de praktijk gebracht van al die naschokken.

De film komt volgende week in de bioscoop en ik wil ‘m graag zien, hopelijk met het gezin. hierbij de trailer: When a city falls

Verhaaltje over ons op: http://www.rnw.nl/nederlands/article/de-pijnlijke-beslissing-nemen-om-terug-te-keren

Aan het einde van het schooljaar zijn er veel bijeenkomsten waarbij de studenten awards, bekers en complimenten krijgen uitgereikt. Op zich een leuk gebeuren en voor onze Hollandse “doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg” cultuur blijft het een aparte maar erg leuke gewoonte. Nu na 6 jaar ken ik het klappen van de zweep, wanneer er bij zijn (als je kind iets krijgt), leren stilzitten voor 2 –3 uur met luisteren naar speeches en leuke muzikale fragmenten van de studenten.

Er zijn verschillende momenten: 1 voor arts & music, 1 voor sports, 1 voor beste 2^e en 3^e van de klas (van elk vak) en een andere bijeenkomst voor de nummer een van de klas. Daarnaast nog extra bekers voor bijzondere dingen, leadership etc. en natuurlijk dit jaar als klap op de vuurpijl Graduation.

Vorig week bij de Music & Arts Awards haalde Britte maar liefst 5 certificaten en een beker (beste pianobegeleiding) binnen. Trots als een pauw ! Een geweldige prestratie als je net dit jaar op deze school binnen omt en zo op muziekgebied je sporen verdient. De mooiste vind ik persoonlijk: Overcoming Diversity in Christchurch and huge contribution to the music department. Aan haar uitgereikt omdat het natuurlijk geen peulenschil is als je in de laatste klas op een nieuwe school moet beginnen waar iedereen elkaar al door en door kent en je halsoverkop al je vrienden, school en vertrouwde huis in het kapotte Christchurch moest achterlaten.

En dan gisteravond Graduation. Ook dat is wennen. In Nederland doe je examen en als je het gehaald hebt dan kom je op het podium. Hier wordt iedereen uitgenodigd (al voor de examens) om met elkaar de 5 jaar highschool te vieren, elkaar te bedanken, complimenteren etc. Dat feest hadden we gisteravond. Jim was overgevlogen van Christchurch en het was een leuk spektakel met speeches en muziek en daarna lekker hapje eten met elkaar, bloemen, champagne etc.

Jammer, heel jammer dat Hugo hier niet bij kon zijn. Hij zit inmiddels in Nederland om ons nest te bouwen. Op zoek naar banen, netwerkgesprekken en alvast ons gehuurde huis wat poetsen, schilderen en bij elkaar zoeken van spullen zodat we straks lekker kunnen starten eind december.

Britte heeft vanaf nu examenvoorbereiding, komende 3 weken is het stil in huis…. Sunne huppelt lekker door en geniet zoveel mogelijk van haar Nelson vrienden en vriendinnen en had het grandioze voorstel om in Nederland thuis Engels te spreken en buitenshuis Nederlands (hier doen we andersom) zodat we het Engels niet verleren, nou we zien wel (huhhuh). Ze staat niet te springen om veel van het Nederlands op te steken, gaat liever gewoon naar school. Mats heeft goeie bijles in wiskunde en werkt elke vrijdag thuis aan wiskunde en science en ik doe poging z’n Frans (oui oui, ca va bien!) bij te spijkeren.

En ik keutel lekker door met al mijn lijstjes, niet alleen verhuizen en hier alles opzeggen maar het dubbele is dat voor Britte hier van alles geregeld moet worden: aanmelding universiteit, accommodatie, ziektekosten-, inboedelverzekering, studiefinanciering met natuurlijk de nodige kopieën, paspoorten, visum, handtekeningen etc. Ook haar reis in januari naar NL vast geboekt.

Ondertussen schijnt de zon, het is heerlijk lente/zomerweer en we gaan er weer’s lekker tegenaan vandaag!

We hebben de laatste helft van onze inboedel uit de container gehaald, uitgezocht, beschadigde en kapotte spullen weggegooid, goede spullen naar de veiling gebracht en persoonlijke spulletjes naar ons huis om uit te zoeken. Pff ik ben dat gesjouw en uitzoeken helemaal zat en ik kijk uit naar een overzichtelijke hoeveelheid dozen met foto’s, souvenirs en kinderspulletjes en verder HELEMAAL NIKS! Heerlijk. Deze dozen, piano en antiek secretaire moeten we komende maand goed verpakken en naar Nederland laten verschepen dus weer offertes opvragen etc.

De kinderen hadden 2 weken voorjaarsvakantie dus we hebben het halve Zuidereiland over gescheurd. Eerst naar Christchurch om Mats en Sunne bij vrienden af te zetten en toen door naar Dunedin. We hebben met Britte de universiteit en haar residential college bekeken, super! Goed geregeld allemaal, pa en ma kunnen haar met een gerust hart hier laten, ze krijgt 3x per dag eten, veel sociale activiteiten met mede-studenten etc. Gaat goed komen!

Hugo vertrekt volgende week naar Nederland om netwerk- en sollicitatiegesprekken te hebben en ons a.s. huis vast wat te schilderen en in te richten. Begin december komt hij terug naar Nieuw Zeeland, we gaan dan onze spullen in een container inpakken en laatste dingen afronden. We blijven de 1^e week van december nog in Nelson (Britte is dan klaar met haar examens), dan naar Christchurch om haar 18^e verjaardag te vieren op 10 december en afscheidsborrels of barbeques te houden.

We vertrekken na dat weekend naar een hopelijk tropische bestemming om af te kicken en op te laden voor Nederland waar we net voor 2012 zullen aankomen. Britte blijft met Kerst en Nieuwjaar hier omdat zij met vrienden wil kamperen deze zomer. Ze vliegt dan solo naar Nederland in januari om een week of 4 bij ons te zijn voordat haar universiteit begint.

Maar voorlopig genieten we in Nelson van geweldig warm voorjaarsweer, eigenlijk gewoon zomer. Het weekend waren Ralf en Debby met hun kids uit Christchurch over,  de mannen hebben een paar uur gekayaked en dames en kids lekker gewandeld en gepicknicked langs de rivier. Natuurlijk met elkaar naar de rugby finale gekeken: Nieuw Zeeland gewonnen van Frankrijk, YES, het was enorm spannend, leuk om te zien en dat buiten ’s avond om 21 uur met een barbecue. FUN.

Gister laatste vrije vakantiedag doorgebracht met Monique, Jules, Marieke en kids hier in Nelson op een prachtige beach, ook met barbecue. Het leven is goed en Nieuw Zeeland is prachtig, vasthouden dat gevoel!

Hoe is het mogelijk he? Sinds het moment dat we vertellen dat we naar Nederland teruggaan, ligt de weblog er uit, met dank aan de organisatie van web(streepje)log. Anyway, het verdient niet de schoonheidsprijs maar voorlopig gaat het toch om de tekst nietwaar?

Inmiddels zijn we weer een aantal stappen verder. Britte heeft weloverwogen besloten om in Nieuw Zeeland te blijven en hier haar studie te starten aan University of Otago in Dunedin (350 km ten zuiden van Christchurch). Dit heeft natuurlijk vooral op haar maar ook op ons gezin een grote impact. Loslaten… maar dan op 18.000 km afstand. Voor pa en ma gemengde gevoelens maar we zijn ook ontzettend trots dat Britte zo dapper en duidelijk is, knappe meid! Het eerstejaar komen de studenten hier in een gespreid bedje : er zijn 13 residential colleges met gemiddeld 400 studenten met allemaal een eigen kamer, diverse huiskamers, muziekkamer, computerruimte, gemeenschappelijke eetzaal waar 3x per dag het eten voor ze klaar staat en wekelijks hun gemeubileerde kamer wordt schoongemaakt. Alsjeblieft! Een voorzichtige overgang dus van thuis naar helemaal op kamers, voor ons een prettig idee. Haar vriend (sinds 2, 5 jaar) Jim gaat daar ook studeren en ook een aantal andere vrienden uit Christchurch. In de oktobervakantie rijden we vanuit Nelson via Christchurch naar Dunedin (slechts 800 km, 11 uur rijden..). Mats blijft bij een vriend in Christchurch en Sunne gaat naar haar vriendinnen en lievelingspony in Ashburton. Britte heeft allerlei afspraken gemaakt in Dunedin zodat we de residential colleges kunnen bekijken, praten over haar studierichting (linguistics en psychology). Ook zullen we een paar dagen in Christchurch zijn voor overdracth van Hugo’s project JobRotary en mijn project Dutch School De Klomp. Fijn dat anderen het overnemen.

Onze voorbereidingen gaan maar door. We  hebben een dertiger jaren woning in Dieren-Zuid gehuurd, moet wel een verfje hebben etc. en natuurlijk dan weer beginnen aan een woninginrichting. We nemen bijna niets mee vanaf hier, wat persoonlijke spullen maar veel is kapot en beschadigd en de kosten zijn voor ons te hoog om het mee terug te nemen. Daarnaast zijn we allebei een beetje spullenmoe, hebben het nu zovaak heen en weer gesleept. Sunne is inmiddels al aangemeld bij de basisschool en iedere donderdag is ze thuis zodat wij haar kunnen voorbereiden op het Nederlandse lesmateriaal, vooral rekenen en topografie moet behoorlijk bijgeleerd worden. Voor Mats zijn we bezig met aanmelding bij het Rhedens maar in welke klas weten we nog niet, heel erg lastig te meten omdat hij veel onderwerpen jaren niet gehad heeft en dus heel veel bij moet spijkeren zoals extra talen, wiskunde etc.

Zo nu en dan duizelt het ons. Met een been in Nieuw Zeeland en een in Nederland. Er is hier nog zoveel te regelen en vooral het wachten op de verzekering duurt eindeloos. Twee weken geleden inspectie gehad van onze inboedel maar nu mogen we het nog niet weggooien of verkopen want daar is nog geen groen licht voor. Het ene moment zeggen ze eind oktober is het bekend, ander moment zeggen ze Kerst! We zitten in een spagaat want we kunnen niet vertrekken voordat dat goed geregeld is, dus ook geen vliegtickets boeken etc. Ook de emoties gaan op en neer en bij ieder op een ander moment. Britte is erg druk met examens in aantocht en had een mooi galafeest dit weekend, en veel bezig met de aanmeldingen voor de universiteit. Mats vindt naar Nederland gaan alleen maar leuk alhoewel hij ook zijn mates zal missen. Sunne is regelmatig in tranen of dwars omdat ze hier wil blijven, ook in Nelson heeft ze alweer een leuke club met vriendinnen opgebouwd. Voor Hugo en mij toch wel veel opluchting en het voelt goed om terug te gaan. We kijken terug op een paar intensieve, interessante en niet te willen missen jaren. Het laatste jaar is erg slopend en stressful voor ons geweest en we hebben veel zin om weer met positieve energie in Nederland weer op te bouwen.

We proberen wel zoveel mogelijk nog te genieten van de schitterende natuur hier. Vorige week met de kids een dag naar Abel Tasman National Park geweest, 45 minuten rijden en zo mooi. het was super lente weer. Dit soort indrukken houden we vast!

Wat een zooitje die web-log.nl naar weblog.nl . Helaas doet de site het bijna niet meer, kunnen de artikelen niet gewoon onder elkaar, is de layout verdwenen etc. Jammer jammer want we willen natuurlijk updates geven over onze terugkeer naar Nederland.