Vandaag op de kop af zijn wij 5 jaar in Nieuw Zeeland. Altijd mooi om even terug te blikken: Een geweldige tijd met veel vallen en opstaan, nieuwe mensen, andere cultuur en leefomgeving leren kennen. Acclimatiseren, wennen aan de Engelse taal, kinderen in het diepe gegooid, vol enthousiasme ons gestort in dit avontuur. Het heeft ons verbaasd hoe flexibel en snel Britte, Mats en Sunne de ongelooflijke verandering hebben opgepakt en zich in dit nieuwe leven instelden. Zij verbeteren ons met onze Engelse taal, vooral het accent is hen een doorn in het oog.
Hugo en ik hebben veel acties opgepakt als zelfstandige ondernemers, ik noem er een paar: samen de emigratiebegeleiding opgezet om Nederlandstalige a.s. emigranten aan het werk te helpen en/of te adviseren, een aantal consultants opgeleid om een psychogische test op de markt te brengen, coaching en therapeutische sessies door Hugo, ikzelf een diploma tolk Nederlands-Engels gehaald en kleine tolken sessies gegeven, Nederlandse les voor volwassenen opzetten, een regelmatige Nederlandse Meet & Greet organiseren zodat "verse" en "oude" emigranten in Christchurch elkaar kunnen ontmoeten, en als vrijwilligers een Nederlandse school voor kinderen starten en JobRotary opzetten – vrijwillige adviesdienst voor werkzoekenden boven de 40.
Door de economische recessie begon het ook voor ons lastiger te worden en na de aardbeving van 4 september vorig jaar merkten we dat het leven als zelfstandigen steeds moeilijker werd. Ik had inmiddels viavia een part-time baan als onderzoeksassistent bij de universiteit – na het sturen van 100!! sollicitaties. Ook Hugo heeft in de loop der tijd een aantal sollicitaties de deur uit gedaan die niks opleverden.
De aardbeving van 22 februari dit jaar heeft ons in een rollercoaster gebracht van stress, geen energie, geen huis en geen werk. De gedwongen keus om te vertrekken uit Sumner – ons huis was onbewoonbaar, traumatische stress, en niet samen in die vreselijke nabevingen te zitten in Christchurch heeft eigenlijk al de deur dicht gedaan.
Ons tijdelijk verblijf in Nelson zette voor de kids hun veilige vertrouwde leventje op de kop, nieuwe scholen, nieuwe vrienden etc. zie onze oude berichten. Hugo en ik besloten om niet terug te keren naar Christchurch, business wise niets voor ons te doen en we willen onze teenagers niet op laten groeien in deze stad met puin en veel opbouw voor de komende jaren, gelukkig hebben we die keus en zitten we niet vast aan een hypotheek.
We hebben de afgelopen maanden weer veel gesolliciteerd, niet alleen Nelson maar door het hele land, Auckland, Wellington etc. en we zijn tot de conclusie gekomen dat onze kennis en ervaring hier momenteel niet nodig/gevraagd zijn. Talloze sollicitaties en viavia geprobeerd, ook dit werkt frustrerend op je ego en zelfvertrouwen kan ik je vertellen.
Natuurlijk hebben we ook gekeken of we alles aan willen pakken om koste wat kost hier te blijven. Als typiste hebben ze mij hier ook niet nodig en Hugo zelfs niet als broodrondbrenger midden in de nacht. Tja dan houdt het gewoon op, en de financien geven aan dat we zo niet door kunnen gaan. Wij zijn niet geemigreerd om hier zo het roer om te gooien dat we appels gaan plukken en aan de lopende band staan omdat de lucht in Nieuw Zeeland zo zuiver is en het landschap zo geweldig mooi. We hebben meer nodig, uitdaging, waardering in ons kunnen etc. en een carriere opbouwen. We wagen er nog wel 's een bericht aan want dat is een hoofdstuk apart….
Voor nu: We hebben de moeilijke beslissing genomen om terug te gaan naar Nederland. Wij weten dat we daar betere kansen hebben om aan het werk te komen en ons kroost een stabiele financiële toekomst te geven. De beslissing heeft nogal wat voeten in de aarde. Zeker voor Britte, Mats en Sunne heeft dit veel consequenties en het gaat ons zwaar aan het hart om hen weer afscheid te laten nemen van hun vrienden en veilige leefomgeving. We weten dat ze flexibel zijn en een positieve instelling hebben dus ook de zonzijde zullen ze op termijn zien, even als wijzelf.
Wat we precies gaan doen, wanneer terug en waar wonen, daar gaan we de komende weken aan werken.Onze ervaring als project managers komt in elk geval goed van pas… We blijven hier sowieso tot eind november want dan is Britte klaar met haar eindexamens, zij heeft het extra pittig want zij zal gaan kiezen of ze in Nieuw Zeeland blijft studeren (University Otago of Wellington en bij vriend Jim blijft) of met ons mee terug naar Nederland gaat. Mats ziet het wel redelijk positief in, roept mmm haring! En ziet het voordeel dat zijn Engels straks het beste in de klas is. Sunne is erg verdrietig omdat ze dan haar lievelingspony Louie en al haar vriendinnen moet gaan missen, voor haar was de stap van haar paardenparadijs in Sumner naar Nelson al moeilijk en heeft nog een lastige tijd voor zich.
Hugo en ik zijn momenteel de teleurstelling aan het verwerken en weten dat we samen de kracht en positiviteit hebben om straks ons leven in Nederland weer fijn op te bouwen, samen met lieve vrienden en familie. Ook daar is het fijn wonen, werken en leven, dat weten we uit ervaring, maar toch.
We hebben het idee dat we er alles aan gedaan hebben om in Nieuw Zeeland onze kwaliteit van leven op te bouwen en te houden, helaas is dat niet gelukt maar we nemen straks weer een schat aan levenservaring mee waar we trots op kunnen zijn.
